У в. Навасёлкі Кобрынскага павета Гродзенскай губерні (цяпер аграгарадок Навасёлкаўскага сельсавета Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці) царква ў гонар прападобнага Ануфрыя Вялікага існавала з канца ХVII ст. На 1837 г. царква насіла імя святога Міхаіла і належала да Палескага ўніяцкага дэканата. У гэты час парафія мела 1021 верніка. Апошнім грэка-каталіцкім святаром быў Мікалай Зілінскі, які даў пісьмовую згоду на далучэнне да праваслаўя

Вёска Павіцце (або Повіць) Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці мае багатую гісторыю, адлічвае сваё існаванне ад ХVI ст. Першае згадванне ў пісьмовых крыніцах — 25 жніўня 1546 г., сяло Паветцы Палескага ключа Ратненскага павета Каралеўства Польскага. Першая царква тут упершыню ўзгадваецца ў 1655 г.

У паўднёва-ўсходняй частцы в. Вяжное Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці размяшчаецца Свята-Мікалаеўская царква. Як падаецца ў гістарычнай літаратуры, царква пабудавана да 1791 г. або ў 1799 г. Гэтыя звесткі пацвярджаюцца навуковымі крыніцамі: уніяцкая парафія з царквой у Вяжным адзначана да 1772 г., а ў дакументах, якія раней захоўваліся ў храме, датай яго будаўніцтва называўся 1771 г. Апошняя дата пацвердзілася архіўнымі звесткамі, расшуканымі манашкамі Брэсцкага манастыра Нараджэння Багародзіцы.

Першая царква ў Такарах была пабудавана ў 1528 г. Паводле запісу з Актавай кнігі Берасцейскага ваяводства за 1584–1592 гг.: 24 красавіка 1592 г. уладальнікі Такароўскага маёнтка падарылі храму зямлю. З дароўнага запісу вынікае, што царква ў Такарах праваслаўная, старадаўняя. Чарговую святыню ў Такарах узвялі ў 1782 г., і гэтая царква не захавалася.

Валавель Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці вядомы з ХVI ст. Да 1519 г. было паселішчам у Кобрынскім княстве. Упамінаецца ў 1546 г. у апісанні мяжы Вялікага Княства Літоўскага і Кароны Польскай як сяло ў Кобрынскім павеце, з’яўлялася ўласнасцю памешчыка Гаўрылы Мархоткі. У 1858 г. — сяло і цэнтр сельскай грамады і воласці ў Кобрынскім павеце Гродзенскай губерні, у складзе маёнтка Закозель Калікста Ажэшкі. У 1921–1939 гг. у складзе Польшчы, вёска і цэнтр гміны ў Драгічынскім павеце Палескага ваяводства. 3 15 студзеня 1940 г. у Драгічынскім раёне, адразу цэнтр сельсавета. У 1954 г. — у Літоўскім сельсавеце, а з 1995 г. — у Закозельскім.

Дзеткавічы Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці вядомы з ХV ст. як сяленне Дзедкавічы ў Берасцейскім павеце Трокскага, а з 1566 г. Берасцейскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Сяленне з’яўлялася шляхецкай уласнасцю і спачатку належала роду Ельцоў, потым Рушчыц, затым Радавіцкіх. Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Дзеткавічы знаходзіліся ў складзе Кобрынскага павета Расійскай імперыі (спачатку ў Слонімскай, з 1797 г. — Літоўскай, з 1801 г. — Гродзенскай губерніі). У 1921—1939 гг. сяленне знаходзілася ў складзе Зёлаўскай гміны Кобрынскага павета Палескага ваяводства (Польшча), а з 1940 г. — у Антопальскім раёне (з 1959 г. — Драгічынскі) Брэсцкай вобласці.

На вул. Маскоўскай г. Брэста стаіць вялікі і прыгожы храм — Свята-Уваскрасенскі сабор, адна з візітовак абласнога цэнтра. Яго ўзнікненне звязана з дзейнасцю праваслаўнага свяшчэнніка Яўгена Сцяпанавіча Парфенюка (1921–2008).

Осаўцы Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці вядомы з першай паловы ХVII ст. як вёска Берасцейскага ваяводства. У Осаўцах вядома царква Святога Іаана Хрысціцеля, якая ў канцы XVI ст. уваходзіла ў Драгічынскую пратапопію Турава-Пінскай епархіі. У 1772 г. тут адзначана ўніяцкая парафія са святыняй, у адміністрацыйных адносінах прыналежная Пінскай уніяцкай дыяцэзіі.

Першы праваслаўны храм у в. Лышча Пінскага павета Мінскай губерні (цяпер Пінскага раёна Брэсцкай вобласці) пабудавалі з дрэва і асвяцілі 22 кастрычніка 1889 г. у гонар святога дабравернага князя Аляксандра Неўскага. У 1897 г. у вёсцы 91 двор, 534 жыхары.

У цэнтры аг. Сачыўкі Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці знаходзіцца царква Іверскай іконы Божай Маці. Раней у вёсцы не было свайго храма. 8 жніўня 2009 г. адбыліся асвячэнне месца будаўніцтва, якое ўзначаліў архіепіскап Пінскі і Лунінецкі Стэфан, і закладка першых камянёў у падмурак новага храма.